Daar gaan we weer. Het jaarlijkse moment waarop Nederland collectief in een depressie stort omdat we een uurtje van de baas moeten inleveren. Gevoelsmatig ben ik overigens al een uur eerder aan deze column begonnen, maar dat terzijde.

Zomertijd. Volgens deskundigen is het levensgevaarlijk. Je krijgt er hartinfarcten van, beroertes, en – erger nog – je bioritme raakt zo verstoord dat je spontaan last krijgt van trillende oorlellen. Er zijn mensen die een week lang niet kunnen eten, slapen of poepen omdat de wijzer is verschoven. Ik moet nu geloof ik ook een uur later naar de wc. Of was het nou eerder? Ik ben de draad nu al kwijt.

Het meest verraderlijke is dat moderne apparatuur tegenwoordig ‘meedenkt’. Hoe weet je in godsnaam als je ’s ochtends met je slaperige kop opstaat of die telefoon zichzelf al verzet heeft? Voor je het weet zet je de reeds verzette tijd nóg een uur vooruit en ben je de start van de Formule 1 al gepasseerd voordat de lichten op groen springen. Gelukkig heb ik een magnetron die zich standvastig verzet tegen elk tijdsverzet. Terwijl mijn wekker snerpend en herhalend klinkt dat het acht uur is, knippert de combigrill dapper dat het nog midden in de nacht is.

En dan die arme dieren. Morgen staan de katten weer een uur te vroeg tegen de slaapkamerdeur te mauwen om voer, totdat u er knettergek van wordt. De kippen zijn van slag en de komkommers groeien spontaan krom van de stress. Maar hoor je diezelfde jankerds klagen als ze in het vliegtuig stappen naar Turkije of Portugal? Welnee, dan dringt dat uurtje tijdsverschil ineens niet door, want dan is er volop te vreten en te zuipen. Klokklokklok!

Sommige strijders verzetten de wekker trouwens eigenhandig om precies twee uur ’s nachts. Dat zijn de echte bikkels. Ik niet. Ik heb de klok in de wc gezet, dan wordt ie tenminste niet vergeten. Ik blijf dit jaar ook gewoon bij de wintertijd – wat overigens de normale tijd is, laten we dat niet vergeten. Ik hou wel van een beetje omrekenen de hele dag.

Natuurlijk is dat extra uurtje licht heerlijk voor de BBQ, mits je niet in de rook van de buren zit, want dan is het alsnog dichte mist. Maar ach, wat maken die zestig minuten nou uit op een heel leven? Time is on my side, zongen de Stones al. Of je die hartaanval nu om negen uur of om tien uur krijgt, dat scheelt toch weer een uurtje.

Mijn tip voor de eerstvolgende maandag na het verzetten: kom pas om elf uur op je werk aan na een uitgebreid Engels ontbijt met witte bonen in tomatensaus. Als de baas vraagt waar je blijft, zeg je gewoon met een stalen gezicht: ‘Je moest de klok toch een uur terug zetten?’ Dan is het nog maar een uurtje tot de lunch.

Ach ja, we moeten niet zo zeuren. De klok wil ook wel eens een verzetje.