Woensdag 17 april, op de verjaardag van Harmonie Vlijt en Eendracht, bellen de harmonieleden Anniek en Karin aan bij Karel Gorissen, oud-lid van de harmonie en al járen donateur. Sinds 17 april heeft de harmonie officieel de naam van weleer voor haar donateurs - De Club van 100 - vervangen door ’Fermate’. En Karel is de eerste donateur. Een interview waard, zo vond de harmonie.

Ze hoefden echter niet veel te vragen, Karel vertelde gewoon wel door! Boven de voordeur van Karel hangt een enorm bord van E.M.M. Het huis van iemand met een groot hart voor muziek, dat is meteen al duidelijk. Karel begon lang geleden, toen hij 9 was, met pianoles omdat de toenmalige stationschef ging verhuizen en diens dochter de piano niet meer wilde hebben. De piano kwam bij de familie Gorissen terecht en zodoende volgden pianolessen. De ouders van Karel waren muzikale mensen, zijn vader speelde hoorn in de harmonie en zijn moeder zong in een koor. En dat werd doorgegeven aan de kinderen. In die tijd was dat sowieso vaker het geval. Hele generaties maakten deel uit van een orkest omdat de kennis en vaardigheden van vader op zoon werden doorgegeven. Een muziekschool was er toen nog niet. Toen Karel de overstap maakte naar de harmonie kon hij binnen een half jaar meespelen in het orkest omdat hij al noten kon lezen. Hij hoefde alleen maar te leren trommelen. En, de muziek was, naar eigen zeggen, niet zo moeilijk want alles was in tweekwartsmaat, driekwartsmaat of vierkwartsmaat. ”Dat speelde je zó weg.” volgens Karel. Karel mocht van het harmoniebestuur in Tilburg de eerste beginselen van het spelen op pauken leren. Zijn leraar speelde bij de Tilburgse operettevereniging en daar mocht Karel al snel mee naar toe. Ook speelde hij mee in ziekenhuizen of voor de bejaarden. Daar genoot Karel erg van.

Harmoniezaal

De repetities van de harmonie vonden plaats in de harmoniezaal: ”Als we het goed hebben begrepen was die in de Hoofdstraat waar nu het Boerke nog staat. Dat was echt een mooi gebouw hoor, vertelt Karel ons. Eeuwig zonde dat dat afgebroken is. Karel vertelt ook dat hij destijds in alle Rijense kroegen geweest is om te spelen. Maar nu zijn er niet veel kroegen meer, vult hij lachend aan. Tijdens de repetities was het wel zo dat hij teveel naar zijn zin moest wachten omdat anderen zich de muziek thuis niet eigen hadden gemaakt. Goede herinneringen heeft Karel aan de diverse concerten en zeker als de harmonie op concours ging. Ook werd er regelmatig een serenade geblazen. Al waren er niet altijd genoeg muzikanten om dat te kunnen realiseren. En dan werd het afgezegd. Dan was Karel niet te spreken over degenen die het af lieten weten.

In de tussentijd moest Karel echter ook in dienst. Toen speelde hij wat minder maar als er instrumenten voorhanden waren en hij kon iets betekenen, dan was Karel erbij. Zo heeft hij een keer samen met een andere tamboer een compagnie, die op oefening was geweest in de bossen bij Amersfoort, binnengehaald door voorop te lopen met zijn trommel. Karel ging ook regelmatig naar Londen voor de National Brassband Competition in de Royal Albert Hall of naar het Wereld Muziek Concours in Kerkrade. Hij kan ons precies vertellen welke instrumenten deel uit maken van een bepaald orkest.”

Speciale foto

Tijdens het vertellen kwamen foto’s en fotoboeken op tafel. Karel wist nog veel namen, die ons soms wel maar vaak ook niet bekend voorkwamen. Karel heeft één speciale foto ingelijst. Zijn vader staat er nog op en de foto is genomen vanwege een bijzondere gelegenheid, naast het harmoniegebouw aan de Hoofdstraat: ”Karel realiseert zich tijdens ons gesprek dat er wel veel veranderd is in de muziekwereld. Van de jachthoorn naar hoorns met ventielen bijvoorbeeld. Ook voor Karel veranderde er iets. Hij stapte over naar EMM dat in 1963 werd opgericht. Vooral omdat hij daar meer aansluiting vond dan bij de harmonie, waar toch de wat oudere muzikanten deel van uitmaakten. Hij leerde er de lyra te bespelen. Op de foto’s die hij ons laat zien, is de lyra goed te zien maar Karel niet. De lyra stak overal bovenuit. Met EMM maakte Karel ook heel wat concoursen en optredens mee. Uiteindelijk kwam de tijd dat hij er mee stopte. Niet omdat het te zwaar werd maar omdat de aansluiting met de andere muzikanten steeds minder werd.”

Donateurs

Karel is alle jaren donateur gebleven van de harmonie, ook toen hij naar EMM overstapte. Hij is destijds zijn donatie zelfs zelf komen brengen omdat ze niet bij hem aangebeld hadden. Een vereniging kan niet zonder donateurs, dat is zijn visie en daarom is hij donateur van verschillende muziekverenigingen in de regio: ”Wilt u ons ook steunen door Fermate-lid te worden, stuur dan even een mailtje naar fermate@vlijteneendracht.nl. Dan neemt iemand contact met u op. Even terug naar Karel; als het enigszins kan, bezoekt hij de diverse concerten. Elke dag kijkt hij naar klassieke zenders en geniet hij van de diverse uitvoeringen en orkesten. Dankjewel Karel voor de gastvrijheid, je verhalen over alle muzikale belevenissen en we hopen dat je nog lang Fermate-lid kan blijven en dat je onze concerten kan blijven bezoeken.”