Tijdens een koude en een winderige avond bewees de elfde editie van de Gilse Passion dat warmte niet altijd van het weer hoeft te komen. Op het vertrouwde bordes voor de kerk bracht een hechte groep lokale amateurs een indrukwekkend en liefdevol spektakel dat het publiek dichter bij elkaar bracht dan welke stormwind ook.

Foto's: Cor de Kok

De elfde editie van de Gilse Passion heeft vrijdagavond opnieuw bewezen hoe krachtig een lokaal gedragen initiatief kan zijn. Ondanks de koude wind die over het kerkplein joeg, verzamelden zich honderden toeschouwers voor het bordes voor de kerk, de traditionele locatie van de voorstelling. Eén keer eerder moest de productie door slecht weer naar binnen worden verplaatst, maar dit jaar trotseerden zowel de cast als het publiek de elementen. En wie erbij was, voelde al snel: de avond mocht dan fris zijn, de voorstelling was des te hartverwarmender.

Liefde voor het vak

De Gilse Passion is een productie die volledig wordt gedragen door amateurs, al doet het woord ‘amateur’ de deelnemers eigenlijk tekort. De oorsprong van het woord ligt in het Latijnse amator, dat ‘liefhebber’ betekent. En liefde voor het vak, voor de muziek, voor het verhaal én voor de gemeenschap straalde er zichtbaar vanaf. Band, koor, spelers, techniek en begeleiding: allemaal inwoners uit Gilze en omgeving die met toewijding en overtuiging het eeuwenoude verhaal tot leven brachten.

Dit jaar maakte het publiek bovendien kennis met Peter van der Veeken, de nieuwe regisseur. Hij speelde in eerdere edities zelf de rol van Jezus en heeft ruime ervaring met lokale producties als Grillig Geld, Stijlloos en Verse Helden. Van der Veeken maakte vooraf duidelijk dat hij het spel en de totale beleving naar een hoger niveau wil tillen. Die ambities werden gisteravond al voorzichtig zichtbaar: nieuwe accenten in de enscenering, een andere positionering van de apostelen en subtiel aangescherpte spelregie gaven de Passion een frisse impuls.

Door de wind

Het donkere, bewolkte weer had onverwacht ook een voordeel: de lichteffecten van Edreco en Jasper van Achten kwamen schitterend tot hun recht. Het spel van licht tegen de façade van de kerk zorgde voor extra diepte en sfeer in meerdere scènes.

De muziek speelde zoals ieder jaar een grote rol, met ditmaal twee krachtige zangsolo’s. Een van de meest aangrijpende, én toepasselijke, momenten was de solo 'Door de wind' van Miss Montreal, gezongen direct na de kruisiging. De combinatie van tekst, emotie en de koude wind die over het plein trok, zorgde bij menigeen voor kippenvel.

Alles is liefde

Een bijzonder regiemoment was de verbeelding van de kruisiging door het langzaam omdraaien van het kruis, waardoor subtiele bloedvlekken op het aanvankelijk witte hout zichtbaar werden. Een klein detail, maar groots in effect. Het slotmoment was eveneens indrukwekkend: de herrezen Jezus die hoog boven op de kerk verscheen en zijn laatste woorden sprak. “Laat liefde u omarmen en omarm de liefde, want weet één ding: alles is liefde”.

Op dat moment zette de band het gelijknamige nummer van BLØF in, gedragen door het koor, een ontlading van emotie op een ijzige avond. Na afloop werden bezoekers uitgenodigd in de warme kerk om onder het genot van koffie en thee na te praten met spelers, koorleden en muzikanten. Er werd gelachen, gedeeld en teruggeblikt, precies zoals de Gilse Passion bedoeld is: een avond van verbondenheid en liefde, gedragen door de gemeenschap.

Een groot dankjewel aan alle lokale middenstand die op wat voor wijze dan ook heeft bijgedragen aan deze succesvolle editie. Zonder hen zouden we nergens zijn.