Op 6 mei was het weer goed vertoeven in Sint Franciscus Gilze. Het Alzheimer Café Gilze en Rijen was er thuis en de koffie en thee werd rondgedeeld door Lenie en Jolanda. Liv van 10 verkocht volop armbandjes om haar mooie doel te bereiken en na deze avond wisten we wat een casemanager dementie doet en hoe en we hier gebruik van kunnen maken. Christy Maas en Anke Vermeule vertelden hierover en gingen in op de vragen van de aanwezigen, mensen met dementie, naasten en andere familieleden. Na afloop was iedereen weer wat wijzer. Om het niet te vergeten werden de folders meegegeven.Door: Ton de Bruyn

Liv vertelt en verkoopt

De 10 jarige Liv Hermans uit Rijen vertelde dat ze haar doel naar boven heeft bijgesteld. Ze wil het giga bedrag van € 3500 bij elkaar krijgen voor Alzheimer Nederland. Ze hoopt dat er medicijnen komen waardoor de ziekte minder wordt en het liefst wil ze dat er iets komt waardoor de ziekte helemaal weggaat. Daarvoor is veel onderzoek nodig en haar goede doel ondersteunt dit onderzoek financieel. Liv weet er veel van. Ook uit eigen ervaring want haar oma die zelf aan de ziekte lijdt zat ook in de zaal, trots op haar kleindochter. Als een ware ambassadeur deed ze haar verhaal, in de nabijheid van haar papa die ook meehielp in de stand. En dat was nodig want het liep er storm. Voor de laatste keer verkocht ze haar armbandjes, waarbij de opbrengst ten goede komt aan Alzheimer Nederland, die allerlei onderzoek op dit gebied financieel subsidieert. Gemist? Op haar inzamelingspagina kun je nog terecht.

De casemanagers dementie aan het woord

Je hebt te maken met zo’n rotziekte als dementie en dan moet je ook nog je weg zien te vinden in een doolhof van wetgeving, regels en zorgmogelijkheden. Christy Maas en Anke Vermeulen stelden zich voor en vertelden over hun werkzaamheden in onze gemeente. Ze doen dit in nauw overleg met de huisartsen met wie ze samenwerken, soms direct, soms indirect via de praktijkondersteuners ouderen (POH). In een vlotte presentatie leidden ze ons door een woud van regelgeving, wetten en zorgaanbieders. We kregen te horen wanneer en hoe ze aan het werk gingen en waar hun grenzen daarin lagen. Hun verhalen kregen pas echt kleur op het moment dat de ervaringsdeskundigen uit de zaal gingen reageren. Duidelijk werd dat een diagnose belangrijk is, maar dat het traject daar naartoe en ook daarna niet langs rozen gaat. Ook verschillende hulpverleners mengde zich in de discussie en gaven soms waardevolle tips. In de brochures uit de infostand kon men nog een en ander nalezen.

Wat kun je als naaste familie

Dat was de vraag die velen bezig hield. Je ziet dat het niet goed gaat maar wat kun je er aan doen om te helpen en om hulp te krijgen. Wetgeving helpt er soms bij, maar maakt het soms juist weer lastiger. Ervaringen werden volop uitgewisseld en ook na afloop van de gesprekken zagen we verschillende mensen afspraken maken met aanwezige consulenten en hulpverleners. Duidelijk is dat het een verhaal is dat niet ophoudt bij de uitgang van het Alzheimer Café maar zeker voortgezet wordt.

Huismuzikant Ad verzorgde het slotakkoord van de avond met het Alzheimer Café lied.

Dank

Traditiegetrouw werd afscheid genomen met bloemen, uiteraard voor de sprekers maar ook voor een van de trouwe bezoekers, mantelzorger Chris. Hij blijft partner en verzorger en bracht zijn boeket meteen naar zijn vrouw die intussen verblijft op een van de woongroepen van Sint Franciscus.

Alzheimer raakt iedereen. Mijn buren Frans en Corrie verkochten voor hun huis plantjes en de opbrengst ging ook weer rechtstreeks naar het potje van Liv. Ook die actie in de Ridderstraat ging nog even door.

Thema volgende keer: Dementie heb je niet alleen

Woensdag 3 juni Vita Rijen