Afgelopen week stond het interview met Derk Alssema over zijn boksavontuur in de papieren editie, maar uiteraard willen we dit ook online met onze lezers delen.

Geen ambtsketen, maar bokshandschoenen. Burgemeester Derk Alssema (40) verruilde vorig weekend het gemeentehuis van Gilze en Rijen voor de boksring, tijdens het boksgala Bazen van de Ring in Den Bosch. Na maanden intensief trainen vocht hij zijn eerste officiële bokswedstrijd tegen Hamza Khadda. Na drie rondes eindigde het duel onbeslist. ”Het was een fantastische ervaring”, blikt hij terug.

Door Fabienne Lantinga

Het besluit om de ring in te stappen nam Alssema al aan het begin van dit jaar. Hij keek terug op het afgelopen jaar en dacht na over wat hij in 2026 nog graag wilde doen. ”Ik zei tegen mijn vrouw Barbera: ’Ik ga het doen dit jaar. Ik wil gewoon een keer echt in de ring staan.’”

Dat idee zat al langer in zijn hoofd. Alssema kickbokste ongeveer zeven jaar en legt zich de laatste twee à drie jaar vooral toe op boksen. Een officiële wedstrijd had hij alleen nog nooit gevochten.

Zijn trainster Kim de Man van Team Elite reageerde direct enthousiast en schreef hem in. Vanaf dat moment werkte Alssema drie maanden lang toe naar de wedstrijddag. Hij ging intensiever trainen, paste zijn voeding aan en moest een bepaald gewicht halen.

’Fight!’

De zenuwen bleven lang uit. Tot een half uur voor de wedstrijd had hij vooral veel zin om de ring in te stappen. Dat veranderde toen hij zijn handschoenen kreeg aangereikt en begon met warmlopen. ”Toen dacht ik: nu gaat het echt gebeuren.” Het echte besef kwam pas even later. ”Toen de scheidsrechter een stap achteruit deed, ’fight!’ riep en de wedstrijd begon. Vanaf dat moment was het echt.”

Dat boksen zwaar is, ondervond hij direct.

”Ik heb hem stoten uitgedeeld, maar hij heeft mij ook geraakt. Als iemand met volle kracht uithaalt en je wordt geraakt, moet je wel even op je tanden bijten. En conditioneel is het gewoon heel zwaar.”

Juist daarom kijkt hij met trots terug op zijn prestatie. Zijn tegenstander had al zeven officiële wedstrijden gevochten, terwijl Alssema voor het eerst de ring instapte. ”Dat ik het dan op deze manier kan afronden, met een gelijkspel, daar ben ik wel trots op. Ook de reacties van mijn trainster en van iedereen om me heen deden me goed.”

Meer dan een sport

Minstens zo belangrijk als de wedstrijd zelf, was voor Alssema het traject ernaartoe. ”Ik heb geleerd dat je tot veel meer in staat bent dan je denkt. Ik ben veertig geworden, maar hoeveel mensen van veertig doen dit? Of denken dat ze het kunnen? Ik heb gewoon alles op alles gezet en verscheen superfit aan de start.” Volgens Alssema is boksen veel meer dan alleen een fysieke sport.

”Het is een hele mentale sport. Dat wist ik al, maar tijdens dit traject ben ik daar weer extra bij stil blijven staan. Het leven geeft je uitdagingen. Soms moet je incasseren, doorzetten en investeren in jezelf en in je gezondheid. Dat is eigenlijk ook hoe mooi de sport is.” Die lessen neemt hij ook mee in zijn werk als burgemeester. ”Je moet soms incasseren en weer verder gaan. En ook al ziet het er misschien niet zo uit, boksen is echt een teamsport. Zonder coach ben ik helemaal nergens. Ik zie die parallellen wel met het leven.”

Heel Rijen trots

Dat zijn avontuur leeft binnen de gemeente, merkte hij al vóór de wedstrijd. ”Ik liep door de supermarkt en twee jongens van een jaar of tien riepen: ’Hé burgemeester, heb je al gewonnen?’ Ik moest ze vertellen dat de wedstrijd pas de volgende dag was.” Na afloop stroomden ook de reacties binnen. ”Iemand stuurde me: ’Heel Rijen is trots op u.’ Dat is toch geweldig?”

Uitnodiging voor collega’s

Sinds januari is Alssema voorzitter van de Raad van Toezicht van de Nederlandse Vechtsportautoriteit. Hij hoopt dat mensen met een andere blik naar de vechtsport gaan kijken. ”Er zijn nog weleens vooroordelen over vechtsporten en dat is echt superzonde. Probeer met een frisse, positieve blik naar de vechtsport te kijken. Het is echt een sport voor iedereen. Van Parkinsonboksen tot kinderen, heren en dames. Alle leeftijden en alle groepen uit de samenleving. Het is zo’n gave sport.”

Voor zijn collega-burgemeesters heeft hij bovendien nog een uitnodiging. ”Als een van de andere burgemeesters een keer een potje tegen mij wil boksen, dan is hij van harte uitgenodigd.”

Maandagochtend ging Alssema gewoon weer om acht uur aan het werk. Tot zijn eigen verrassing hield hij aan de wedstrijd geen spierpijn of blauwe plekken over.

”Dat had ik echt niet verwacht. Ik dacht dat ik er heel anders uit zou komen. Het enige wat ik eraan heb overgehouden, is een euforisch gevoel. Ik loop vandaag met een brede glimlach rond.”