Vorige week vertrok de 25-jarige Fabienne Martin uit Gilze naar Frankrijk. Donderdag stond ze aan de voet van de berg genaamd Alpe d’Huez voor Alpe d’HuZes, het jaarlijkse evenement waarmee geld wordt ingezameld voor kankeronderzoek. Inmiddels heeft ze de berg beklommen, maar het interview dat de redactie vorige week met Fabienne had, willen we je niet onthouden:

Door Fabienne Lantinga

Foto’s: Cor de Kok

Vorig jaar stond Fabienne Martin uit Gilze boven op de Alpe d’Huez. Niet als deelnemer, maar om haar oom aan te moedigen tijdens zijn beklimming van de Alpe d’Huez per fiets. Op dat moment zat Fabienne nog midden in haar behandeling tegen eierstokkanker. Terwijl zij toekeek hoe deelnemers de finish bereikten, raakte de sfeer op de berg haar diep.

Overal waren verhalen van verlies, hoop, doorzettingsvermogen en herstel. Toen een vriendin die ook meedeed, na haar beklimming de top bereikte, vielen de twee elkaar in de armen. Tussen alle emoties van die dag en het besef van wat kanker met levens doet, ontstond een plan dat een jaar later werkelijkheid zou worden. “Toen hebben we tegen elkaar gezegd: volgend jaar doen we dit samen”, vertelt Fabienne. Donderdag 4 juni is het zover.

Diagnose op 24-jarige leeftijd

In oktober 2024 veranderde haar leven van de ene op de andere dag. Ze liep al enige tijd rond met buikklachten, maar maakte zich niet direct zorgen. “Ik ben zo iemand die denkt: wat vanzelf komt, gaat vanzelf weer over.” Ook de huisarts dacht aanvankelijk aan een relatief onschuldige oorzaak. Pas toen de klachten verergerden en haar buik steeds verder opzwol, volgden uitgebreidere onderzoeken in het ziekenhuis. Daar kreeg ze uiteindelijk het nieuws dat haar leven volledig op zijn kop zette: eierstokkanker, met uitzaaiingen in haar buik. “Dan begint de molen te draaien.” Ze was op dat moment 24 jaar oud. Een leeftijd waarop de meeste mensen bezig zijn met werk, vrienden, relaties en toekomstplannen. “Je verwacht op die leeftijd helemaal niet dat dit je overkomt. Je hoopt dat een baan of een partner je leven verandert. Niet een ziekte.”

Alsof de diagnose nog niet zwaar genoeg was, volgde vrijwel direct een tweede klap. Artsen vertelden haar dat haar eierstokken en baarmoeder verwijderd moesten worden. “Mijn eerste gedachte was eigenlijk: kan ik dan nog kinderen krijgen?” Het antwoord was nee. Op haar eierstok bleek een tumor van negen centimeter te zitten. Om haar leven te redden, was een ingrijpende behandeling noodzakelijk. “Dat is een klap die ik nog steeds niet helemaal verwerkt heb.”

Kort na de diagnose haalden artsen acht liter vocht uit haar buik. Daarna volgden drie chemokuren om de tumor te verkleinen. In januari werd ze geopereerd in het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven. Officieel zou de operatie vijf uur duren. Het werden er tien. Artsen verwijderden haar eierstokken, eileiders, baarmoeder, galblaas en een deel van haar darm. Daarnaast haalden zij zo veel mogelijk uitzaaiingen weg.

“Ze zijn zo secuur bezig geweest om echt alles weg te proberen te halen.”

De operatie was succesvol, maar het herstel verliep moeizaam. Fabienne kreeg een stoma, kampte met complicaties en belandde meerdere keren opnieuw in het ziekenhuis. Op haar zwakste moment zat ze in een rolstoel. “Ik was gewoon een puddinkje. Ik kon niet meer.” Iedere ziekenhuisopname betekende opnieuw beginnen. “Elke keer als je een week in het ziekenhuis ligt, laat je alle energie en conditie die je hebt opgebouwd weer achter.”

’Ik ben kankervrij, maar niet vrij van kanker’

Na de laatste behandelingen brak een nieuwe fase aan. Voor de buitenwereld leek het alsof het ergste achter de rug was. Voor Fabienne begon toen juist een ander gevecht. “Dan begint eigenlijk het mentale.” Ze moest leren omgaan met alles wat er veranderd was. Met de gevolgen van de operatie, de stoma, het verlies van haar vruchtbaarheid en een lichaam dat niet meer hetzelfde voelde als voorheen. Toch bleef ze vooruitkijken.

“Ik ben kankervrij, maar niet vrij van kanker.” Het is een uitspraak die volgens haar precies samenvat hoe ze zich nu voelt. De ziekte is weg, maar de gevolgen en herinneringen zijn nog dagelijks aanwezig. Tegelijkertijd heeft de ziekte haar kijk op het leven blijvend veranderd. “Ik sta veel bewuster in het leven.” Ze denkt minder in beperkingen en stelt minder uit. Dingen die vroeger vanzelfsprekend leken, hebben meer betekenis gekregen. Zo maakte ze een ballonvaart, iets wat al jarenlang op haar wensenlijst stond. Ook zet ze zich actief in voor vrijwilligerswerk en zoekt ze naar een nieuwe baan die echt bij haar past.

“Ik wil alleen nog dingen doen waar ik blij van word.”

De belangrijkste les die ze uit haar ziekte heeft gehaald, vat ze eenvoudig samen. “Doe het gewoon. Denk niet: dat komt volgend jaar wel. Als je iets graag wilt doen en het kan, doe het nu.”

Een nieuw hoofdstuk

De afspraak die vorig jaar op de top van de Alpe d’Huez werd gemaakt, wordt deze week werkelijkheid. Fabienne gaat de uitdaging niet alleen aan. Samen met twee vriendinnen begint ze aan de beklimming van de beroemde berg. Ook zij hebben van dichtbij ervaren wat kanker met een gezin doet. Haar neef neemt ook deel aan Alpe d’HuZes en beklimt de Alpe d’Huez op de fiets. Voor Fabienne maakt dat de dag extra bijzonder. Vorig jaar stond ze nog langs de kant om haar oom aan te moedigen, nu staat ze zelf aan de start met mensen die dicht bij haar staan.

Zelf weet ze ook nu nog niet precies hoe de dag zal verlopen. “Ik heb nog steeds veel last van mijn knieën en mijn rug.”Toch overheerst de vastberadenheid. “Ik ga gewoon onderaan die berg staan en dan zie ik het wel.” De Alpe d’Huez is ruim veertien kilometer lang en kent honderden hoogtemeters. Voor iemand die de afgelopen anderhalf jaar meerdere ziekenhuisopnames, chemokuren en een zware operatie moest doorstaan, is dat geen vanzelfsprekende opgave. Maar Fabienne kijkt er op haar eigen manier naar. “Sta ik op de helft en kan ik echt niet meer, dan heb ik toch de helft van die berg opgelopen. Dan ben ik ook trots op mezelf.” Toch relativeert Fabienne de uitdaging ook.

“Natuurlijk wordt het zwaar. Maar als ik kijk naar wat ik de afgelopen anderhalf jaar heb meegemaakt, dan is deze berg niets vergeleken met het kankertraject.” Voor haar gaat Alpe d’HuZes daarom niet alleen over sport. De beklimming staat symbool voor de weg die zij zelf heeft afgelegd. Een weg vol onzekerheid, behandelingen, tegenslagen en herstel. De gevolgen draagt ze nog iedere dag met zich mee, maar met iedere stap die ze omhoog zet, hoopt ze een stukje van de afgelopen anderhalf haar achter te laten. Tijdens het inpakken en voorbereiden vertelt ze dat ze stiekem al droomt van de finish: van het moment waarop ze boven aankomt en haar familie ziet staan. “Dan gaan zeker de tranen over mijn wangen rollen.”

Inmiddels heeft Fabienne de klim gedaan. Haar reactie hierover is deze week te lezen in het weekblad.