Speciaal voor deze column neem ik u mee terug in de tijd.

Op maandag 7 november 1994, worden we officieel eigenaar van ons huis aan de Verre Weiden in Rijen.

Samen met familie en vrienden proosten we op de toekomst, daarna verhuizen we met de hele bups de boel, de ficus en onze dwergpapegaai met auto’s van Oosterhout naar Rijen.

Van de toenmalige werkgever van mijn broer krijgen we een stokoud vrachtwagentje te leen, met de woorden: Mocht het onding het begeven, dan mogen jullie het houden!

Hoewel het van ellende bijna uit elkaar valt, redden we het er prima mee.

In de weken die volgen, wordt er volop schoongemaakt, gewit en gegranold, maar ondanks dat we de prachtige parketvloer goed hebben afgedekt, staat hij bol door het vocht!

Dankzij geleende elektrische kacheltjes weten we te voorkomen dat hij eruit klapt en ploeteren we dapper verder.

Gelukkig kunnen we een beroep doen op de hulptroepen: onze ouders, familie en vrienden steken flink de handen uit de mouwen!

Al klussend, zingen we luidkeels mee met ”Dromen zijn bedrog” van Marco Borsato, de hit van najaar 1994.

Ik zorg ervoor dat het de werkmannen en vrouwen aan niets ontbreekt en plunder de Boeren Bond en Jos Wens voor verf, witsel, zakken roodband, kwasten, bussen kit, beschermplastic en cellen betonblokken.

Op de dag dat de in België bestelde gordijnen en lamellen worden geleverd, blijken deze nog niet klaar te zijn en omdat de lieve man ons niet met “blote” ramen achter wil laten, worden er alvast noodlamellen opgehangen.

De levering van de meubels verloopt ook niet helemaal vlekkeloos, uren na het afgesproken tijdstip, krijgen we wanhopige telefoontjes met de melding dat de Verweiden onvindbaar is en bel ik mijn baas maar weer, om van die halve vrije dag een hele te maken….

Onze lieve dwergpapegaai Snoopy overleeft helaas de verbouwing niet, een maand na onze verhuizing ligt hij op zijn rug in de kooi en van de trotse ficus, blijft alleen het stammetje over.

Met het plaatsen van de nieuwe keuken is de verbouwing (voorlopig) voltooid al zullen er nog vele volgen...

We wisten niet wat ons overkwam, toen we kennis mochten maken met de burgemeester van Gilze en Rijen, dat zag ik in Oosterhout nog niet gebeuren!

Wat me 30 jaar geleden opviel was het stoplicht, dat op de kruising van de Mariastraat met de Hoofdstraat stond, maar al een poosje niet meer in gebruik was, ik vond het wel iets schattigs hebben, dat het nog niet was weggehaald. Tivoli, restaurant Le Menton, dansschool Eddy Bogaard en de Boemerang hebben plaatsgemaakt voor nieuwbouw en ’t Boerke (Jacobs) volgt binnenkort, maar in Rijen en omgeving zijn zij nog steeds een begrip!

Rijen, wat ben je in de afgelopen 30 jaar veranderd, toch blijf je voor altijd ons heerlijke durp. We plakken er met liefde nog 30 jaar aan vast, proost!

Corinne Luijten