Vroeger kreeg ik het idee dat die harmonie in Gilze ongeveer het hoogste was, wat je op muzikaal gebied kon bereiken. Het predicaat koninklijk, de oudste van Brabant, opgericht in de tijd van Napoleon en spelend in de eredivisie van de blaasmuziek. Sint Cecilia, een winnaar want ze haalde altijd de eerste prijs. In een heel ver verleden hadden de muzikanten het station in Rijen met muziek geopend en dwars door alle toespraken heen geblazen.
Jong beginnen, dus starten bij de drumband, die ook altijd eerste prijzen haalde. Wij lachten om die van de Rijen, waar ze altijd ruzie maakten. Je had daar de bruinen en de blauwen, waarbij de laatsten zich bakkeleiend afgesplitst hadden van de eersten. We stopten overigens met lachen toen we dat jachthoorn- en trompetterkorps langs zagen komen, want qua marcheren konden we daar nog wel wat van leren. Maar die bruinen, die konden we wel hebben. Een klein hoogtepuntje was de opening van de vorige sporthal. Prinses Margriet kwam die openen, dus het Wilhelmus moest gespeeld worden. En daar moest St. Cecilia voor uitrukken. Dus met twee touringcars van Diepstraten ging de wereldreis van Gilze naar Rijen.
Dat was in 1972 en we zijn nu wel een paar jaartjes verder.
Anno 2025 is de Gilse harmonie flink gekrompen. Ik merk dat ook aan mezelf want de huisarts mat onlangs mijn lengte en ik was 4 cm korter geworden. ‘Niks aan te doen, dat is de ouderdom’ stelde ze vast. Mee leren leven dus. En dat geldt ook voor st. Cecilia die al bijna 220 jaar oud is. Nee, dan Vlijt en Eendracht uit Rijen. Intussen behoorlijk gegroeid en regelmatig verjongd. Beide verenigingen spelen jaarlijks samen bij de lintjesregen en dodenherdenking in onze gemeente. Voor mij is het een genot om met zo’n groot samengesteld orkest te spelen. De oude rivaliteit tussen de dorpen is op muzikaal gebied helemaal verdwenen. Die zien we enkel nog terug wanneer Gilze tegen Rijen voetbalt.
Nee, wij harmonieën spelen samen. En dat biedt muzikaal vuurwerk, waarvoor de brandweer niet eens hoeft uit te rukken.
Er wordt soms zelfs gedacht en gepraat over verdergaande samenwerking maar dat is voorlopig toekomstmuziek en zeker nog een brug te ver. Maar ja, sinds ik als bruggenbouwer te boek sta heb ik de stoute schoenen maar eens aan getrokken en ben enkele Gilse pioniers gevolgd. Tromgeroffel, trompetgeschal……. Ik ben ook mee gaan spelen met de Rijense harmonie. Voorlopig nog even proefblazen, maar het bevalt dus het wordt blijven. En daarnaast blijf ik ook gewoon lid van Sint Cecilia, want zoveel is er intussen wel veranderd.
Dus, op de laatste dag van de Rijense Vierdaagse speel ik mijn partijtje mee. En op het einde van de avond mag ik gewoon Gilze weer binnen. Goed opletten hoe dat gaat bij zo’n wandelaankomst.
Misschien kunnen we het dan volgend jaar in ons eigen dorp ook weer eens proberen. De harmonie is misschien te oud om te marcheren, maar zittend toeteren kan ook altijd.
Ton de Bruyn